Together we connect: “Van gedeelde hobby naar nieuwe connecties”
Soms begint verbinding met iets heel eenvoudigs. Een herkenning, gedeelde interesse of toevallige ontmoeting buiten het werk. Voor Antoine begon het tijdens een volleybalcompetitie, wat resulteerde in een volleybaltoernooi voor de locatie Boxmeer.
Wie is Antoine?
Antoine werkt inmiddels vijf jaar als Technical Support Specialist bij JBT Marel, maar is al sinds 2003 in dienst. Ooit begon hij als assemblage-monteur. In de loop der jaren groeide hij door, maar één ding bleef hetzelfde: zijn betrokkenheid bij collega’s. Het idee voor een volleybaltoernooi ontstond buiten werktijd.
“Daar was ik de tegenstander van een collega in een volleybalcompetitie. Heel eerlijk gezegd kende ik hem toen niet, maar het gezicht kwam mij bekend voor. Ik dacht: ‘oh, die werkt ook bij ons.’”
Een leuk toeval: allebei werkzaam bij Marel én allebei actief met volleybal.
“Dat bracht ons op het idee, misschien zijn er wel meerdere collega’s die volleyballen waar we niet van af weten. Dus hebben we een peiling gedaan of er binnen locatie Boxmeer animo was om deel te nemen aan een JBT Marel volleybaltoernooi om dit vervolgens te organiseren. En daar kregen we toch best wel wat reactie op, zo’n 75-80.”
Van idee naar toernooi
Wat begon als een gedeelde hobby, groeide uit tot een evenement waar collega’s uit verschillende afdelingen elkaar ontmoetten. “Natuurlijk heb je dan de teams per afdeling, maar je leert ook andere mensen binnen het bedrijf kennen. En dan kom je elkaar weer een keertje tegen in de wandelgang en denk je: joh, vorige week heb ik met jou volleybal gespeeld. Dat zorgt voor een stukje herkenning en een opening om weer even met elkaar te praten over iets anders dan werk.”
Het contact verandert misschien niet in dagelijks overleg, maar het maakt de drempel lager.
“Het zorgt voor een andere manier van toenadering. Het is nu niet zo dat ik die collega’s dagelijks spreek, maar het geeft wel een andere connectie wat het toch makkelijker maakt om af te spreken.”
Samen op de mountainbike
Het volleybaltoernooi was niet het enige initiatief. Wat langer geleden nam Antoine met een collega het initiatief om enkele mountainbiketochten te organiseren (nu overgenomen).
“We reden zelf al routes door het bos,” vertelt Antoine. “Vijf collega’s en ik. Het was in die periode een hype om te gaan mountainbiken. We hoorden links en rechts ook van collega’s die aan mountainbiken deden en dachten dat het misschien wel leuk zou zijn om een tocht te organiseren met collega’s.”
Ook daar bleek het animo groot.
“Ik denk dat we de eerste paar keren toch met zo’n 35 personen zijn geweest. En het leuke is dat je dan ook een momentje vooraf hebt met z’n allen. We verzamelden eerst op een bepaalde locatie en gingen daarna de tocht fietsen. En als die tocht voorbij was, dan gingen we onder het genot van een kop koffie en stuk appeltaart nog ‘nabespreken’.”
Juist die momenten vóór en na de activiteit bleken waardevol.
Even geen functie, maar collega
“Wat ik zo leuk vond is dat je niet ziet aan iemand van welke afdeling die persoon komt.” Tijdens één van de routes bleef Antoine achteraan fietsen bij collega’s met een rustiger tempo, om ervoor te zorgen dat niemand achterbleef. Daar ontstond een gesprek dat hem is bijgebleven.
“Ik vind het een vervelend woord, maar het was iemand uit het ‘hogere management’ met wie ik aan de praat raakte. Je weet wie het is, maar eigenlijk ken je elkaar niet. Door zo’n activiteit raak je met elkaar aan de praat terwijl dat op het werk een hogere drempel kan zijn.”
De ontmoeting zorgde voor iets blijvends.
“Als je elkaar daarna tegenkomt maak je veel sneller een praatje. Bijvoorbeeld of je nog recent gefietst hebt. Ineens heb je meer raakvlakken dan alleen werk.” Op zulke momenten vallen functies en afdelingen even weg. Je bent gewoon collega’s met een gedeelde ervaring.
Meer dan alleen een activiteit
Waarom vindt Antoine dit zo belangrijk? “Je bent heel wat uren op een dag met samen collega’s en dan is het toch leuk dat er een goede sfeer is.”
Hij herinnert zich ook een periode waarin er een sportdag werd georganiseerd. “Toen ik hier net kwam werken was er een periode dat er een sportdag was. Daar heb ik met veel plezier aan meegedaan. Dat is iets dat in mijn hoofd is blijven zitten. Hoe leuk is het dat een bedrijf de mogelijkheid geeft om zoiets te organiseren!?”
Antoine begrijpt dat er soms een drempel kan zijn om mee te doen. Toch ziet hij hoeveel het kan opleveren.
“Als ik terugkijk naar het volleybaltoernooi ging dat echt een eigen leven leiden op een positieve manier. De gemaakte foto’s die gedeeld werden en het onderwerp leefde echt een tijdje.”
Het gaat niet alleen om de sport.
“Het is belangrijk dat we het onderling gewoon goed hebben en dat we ook met plezier naar het werk komen en iets hebben om gezamenlijk als collega’s naar uit te kijken. Dat hoeft niet altijd in de vorm van een volleybaltoernooi of mountainbiketoertocht. Weet dat er de ruimte is voor collega’s met gedeelde interesses om binnen JBT Marel zelf ook iets te organiseren (wat ook al gebeurt).”
Kleine initiatieven, blijvende impact
Wat Antoine laat zien, is dat verbinding soms begint met een kleine simpele gedachte: wie weet zijn er meer collega’s die dit leuk vinden?
Een idee. Een peiling. Een activiteit. En daarna: herkenning in de wandelgang. Een makkelijker gesprek. Een andere sfeer. Soms zit het verschil niet in grote programma’s, maar in collega’s die het initiatief nemen. En daarmee iets in beweging brengen dat verder reikt dan de activiteit zelf.